Rosie Doorn (2024)
Zondagmiddag 9 juni 2024 opende kunstenaar Ericka Voortman haar 9e kunstinstallatie in het Boetje van Klemat op bijzondere wijze. Misschien oogde het in eerste instantie wat luguber dat kunstenaar, als Rosie Doorn, via het prachtig bloeiende Klematspaadje, in de rouwkoets van Jaap Lap, het terrein van het Boetje van Klemat op reed, maar haar openingsspeech maakte duidelijk dat het accent lag op de idee, dat als je uit angst en schaamte wel “duizend doden kunt sterven” in een mensenleven, je wellicht evenzo vaak opnieuw mag en kunt verrijzen?
Zo kust Rosie Doorn zichzelve opnieuw wakker. En leeft verder na ‘de prik’.
Foto van het verlaten bed van Rosie Doorn door Renske van den Tempel.
Hart van Venus (2023)
Van 6 juni 2023 t/m eind april 2024 klopte het Hart van Venus in het Boetje van Klemat. Geflankeerd door 14 geborduurde illustraties als ware zij een hedendaagse variant op het lijden van JC. Boventoon: kies voor de smaak van liefde.
Zielskapje (2022)
Zielskapje in het Boetje van Klemat. Het is de moderne versie van het aloude sprookje van Roodkapje en tevens de titel van de nieuwe expositie van Ericka Voortman in de voormalige schapenschuur langs het fietspad nabij De Hoorn. Vrijdag 6 mei 2022 werd de spectaculaire opening verricht. De kunstenares kwam ter paard en zwaaiend met een vlag naar de opening.
Vischwijven (2020)
Als Mary Shellys’ karakterfiguur Victor Frankenstein plakte ik in de eerste lockdown van Corona, delen van vissenlijven, kleuren uit modetijdschriften en gezichten uit zeer oude kunstboeken aan elkaar: is dit de Nieuwe Mens? Kijk, luister en ervaar het visioen van Vischwijven.
De Hoedster (2019)
In 2019 transformeerde het Boetje in een balzaal waar negen deugden in schapenwollen kostuums aanwezig waren.
Omhels (2018)
Omhels (2018) is een monumentale installatie, vaak gemaakt van schapenwol, die een soort piëta voorstelt en in 2018 op Texel werd getoond, waarbij het werk de relatie tussen mens en dier, en specifieker mens en schaap, centraal stelt, en de uitnodiging tot 'omhelzing' of verbinding uitdraagt, met de focus op de veerkracht van de natuur.
Wolboeken (2017)
In 2017 werd het boetje maandenlang een bibliotheek van Wolboeken: in oude houten laatjes op berkenhouten takkenpoten lagen oerboeken van diverse soorten ruwe schapenwol.
Tijdens deze expositie waren de ‘verzamelingen’ [“Zeg maar gewoon ouwe zooi”, zegt Ruud nu] in het ‘vierkant’ opgeslagen dat door houten planken werd afgeschermd. Dit werd de ‘oude muur’ van de bibliotheek.
(Niet) ver van de boom (2016)
In 2016 verrees de Yggdrasil, a tree of life: een vrouwelijke stamboom met daaraan Gebreide Tassen.
Tijdens de expositie was nog duidelijk te zien dat de boet nog werd benut om hooi ‘pakkies’ in op te slaan. Deze benutte ik als gouden bodem voor de Stamboom, die was opgebouwd uit berkentakken.
Kapel van de schapen (2013)
De allereerste expositie was in 2013: de boet werd een kapel voor de schapen. Deze was de hele maand juni te zien. Het beeldend werk stond in het vierkant dat was vrijgemaakt. De bedoeling was dat ik zou beginnen te spinnen met draden voor het breien van een gigantische lange jurk, die de matriachale waarde van ‘verbinden’ zou verbeelden.
Mijn leven pakte anders uit: het werden lange draden voor een gebreide kapel, deze is geëxposeerd in o.a. de tuin van Museum Kranenburgh in 2015 tijdens de Kunstdaagse in Bergen. En in 2016 in het Glazen Paleis in Den Burg
